‹ Bekijk alle verhalen

Samen, zoals altijd

Mijn man en ik waren altijd samen. Altijd. We werkten samen, aten samen, sliepen samen, keken samen tv en liepen samen met de hond. Ja, het was wij. Wij en Iza, onze hond.

Zo ging dat de afgelopen 12 jaar. Mijn man had twee kinderen uit zijn vorige huwelijk, maar daar had hij nauwelijks contact mee. Dat was te pijnlijk. Zij waren nog altijd boos dat hij hun moeder had verlaten.

Samen ging het prima. We hadden het druk met onze winkel. Eigenlijk hadden we er iemand bij nodig, maar dat lieten de financiën niet toe. En eigenlijk ging het ook allemaal wel. Tot hij overleed. We wisten dat het ooit zou gebeuren, maar het komt toch plots.

We waren verzekerd bij PC. Al gauw kwam er iemand langs om de uitvaart te bespreken. We wilden een simpele crematie. Een hele uitvaart met toeters en bellen hoefde van ons niet. Het enige wat er toe deed was wij en ook met het overlijden hoefde er van mij verder niemand bij. Eigenlijk wilde ik alleen samen.

Van mij hoefde er niemand bij

Wat fijn dat dat kon. De mevrouw van PC, Daphne, was erg vriendelijk. Zij is wel twee keer langs geweest om alles door te nemen en om te helpen onze favoriete muziek uit te zoeken. Dat was nog een heel karwei, want ik wist de naam van de liedjes niet meer precies.

Op de dag van de uitvaart liet mijn taxi het afweten. In paniek belde ik Daphne. Zij zou ook de uitvaart doen en was al in het Uitvaartcentrum Watergraafsmeer. Toen heeft zij mij en Iza gelukkig opgehaald. Ze heeft zelfs nog een rondje met Iza gelopen voordat we vertrokken.

Samen tot het laatste moment

Het afscheid was precies zoals ik wilde. Met alleen ik en de hond erbij. Tot het eind zat ik bij hem. Ik heb afscheid genomen op de manier zoals wij waren. Samen. Samen tot het laatste moment.

‹ Bekijk alle verhalen | Lees het verhaal van Armand ›