Teamleider klantenservice Tessa vertelt
De medewerkers van PC Uitvaart werken dag en nacht aan het regelen van een persoonlijk afscheid. Dat doen ze soms voor, maar vaak ook achter de schermen. Maak hier kennis met Tessa Otte.
Ik was een mega nieuwsgierig kind en wilde altijd weten hoe alles zat. Dus toen mijn oma overleed, vroeg ik: ‘Wie heeft haar aangekleed en hier naartoe gebracht?’ Mijn ouders maakten de dood een onderdeel van het leven.
Toen mijn oom overleed, zeiden ze: ‘Zijn lichaam is het huisje waarin hij geleefd heeft, maar hij zit er niet meer in.’ In mijn familie hebben we veel verlies gekend, de interesse in de uitvaartbranche is denk ik toen aangewakkerd.
Ik werkte met liefde in de gehandicaptenzorg, maar na een aantal jaar ben ik vanwege de fysieke belasting op zoek gegaan naar een andere baan. De uitvaartbranche leek mij de meest passende keuze. Ik was midden twintig en voor mijn gevoel kwam ik net kijken in de grotemensenwereld. Daarom vond ik mezelf er nog niet klaar voor om als uitvaartbegeleider aan de slag te gaan. Ik dacht dat alleen zij zich met de daadwerkelijke uitvaart bezighouden.
‘Alles draait bij ons om maatwerk’
Maar er is nog zo veel meer. Ik startte als ondersteuning van de uitvaartbegeleiders. Agendabeheer, locaties boeken en als er speciale verzoeken waren, zoals witte duiven of een uitvaart in een voetbalstadion, dan regelde ik dat. Zo groeide ik langzaam door tot teamleider.”
Nooit boos naar bed
“Mijn werk speelt zich af in een wereld van uitzonderingen. Je kunt een uitvaart op papier nog zo goed bedenken, in de praktijk loopt het altijd anders. Mijn collega’s en ik doen er alles aan om aan de wensen van de nabestaanden en de overledene te voldoen, alles draait bij ons
om maatwerk. Als dat lukt, ben ik trots. Zoals die keer dat een collega uitvaartbegeleider een gesprek had bij een man die op sterven lag.
‘Binnen een uur stond die kist naast de boekenkast, precies zoals deze meneer dat wilde’
Hij wilde nog graag zijn wensen rondom zijn uitvaart bespreken. Mijn collega was net onderweg van die afspraak toen we een belletje kregen dat meneer was overleden. Hij wilde graag in een bepaalde kist opgebaard worden in de woonkamer, naast zijn boekencollectie. Hij was een groot fan van een bepaalde schrijver. Binnen een uur nadat mijn collega daar wegreed, stond die kist in de woonkamer, naast de boekenkast. Daar haal ik veel voldoening uit, dat wij dat zo snel voor hem konden regelen.
Door mijn baan ben ik me dagelijks bewust van het feit dat de dood ineens voor je neus kan staan. Ik waardeerde sowieso al de kleine dingen in het leven. Maar sinds ik in de uitvaartwereld werk, fiets ik niet meer door rood. Ik vertel de mensen om me heen dat ik van ze houd en ik ga niet boos naar bed. Wij maken het zo vaak mee dat families elkaar aankijken en niet weten wat de overledene wilde. Op zo’n moment heb je met zo veel emoties te maken, dat het fijn is om daar niet meer over te hoeven nadenken. Ik heb daarom ook met iedereen in mijn omgeving gesproken over hun uitvaartwensen. Mijn vader zei altijd: ‘Er is één ding zeker in het leven: dat je doodgaat.’ Als je dit werk doet, ben je je er bewust van dat dat echt zo is.